Günümüzde İstanbul’da çalışan bir işçiye verilmesi gereken

İslâm hukukunda iki çeşit işçi vardır:

1 – Her kese çalışan işçiler. Terzi, araba tamircisi, marangoz,radyo, ütü gibi elektrik veya elektronik eşya tamircisi,ayakkabı ve bisiklet tamircisi gibi kendisine gelen her müşterinin işini yapan işçiler.Bunların ücreti yaptıkları işe göre olur. Karşılıklı anlaşma ve rızaya dayalıdır. Allah Rasûlü (sav) anlaşmalarda müsamahakâr, hoşgörülü olunmasını tavsiye eder.

2 – Bir kişiye veya bir şirkete,müesseseye ait işçiler. Bunlar günün belli bir vakit dilimini o kişi veya müesseseye verir ve bu vakit diliminde kamuya açık iş yapamazlar. Bu insanlar o vakit diliminde iş yapsa da yapmasa da ücret alırlar ve bu ücret yaptıkları işle orantılı değil, geçimleri ile orantılı olmalıdır. Asgari ölçü budur. Bu zikredilen ölçü, İstanbul için de, diğer şehirler için de geçerlidir. Elbette ki “geçimleri ile orantılı” derken aile fertleri ve durumlarının göz önüne alınması gerektiği gibi bulundukları belde ve imkânlar da göz önüne alınmalıdır